1. พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย
เป็นศูนย์ทรัพยากรการเรียนรู้ เพราะมีสถานที่ บุคลากรมาให้คำแนะนำ มีการจัดแบ่งเป็นส่วนๆอย่างเป็นระบบ ในพิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งไทย จ.นครปฐม มีการใช้ Fiberglass มาทำเป็นหุ่นแทนขี้ผึ้ง เนื่งอจากเมืองไทยเป็นเมืองร้อน และทำให้การดูแลรักษาง่ายกว่าการใช้ขี้ผึ้ง
บริเวณชั้น1 มีรูปปั้นที่เกิดจากจินตนาการของผู้ปั้น คือรูปปั้นของผู้ชายกับผู้หญิงกำลังนอนหลับ มีชื่อมุมนี้ว่า "เหนื่อยนักพักก่อน" และมีรูปปั้นที่เกิดจากรูปถ่ายเพียงใบเดียวมาเป็นแบบ ซึ่งต้องใช้การคำนวนสัดส่วนอย่างละเอียด มีรูปปั้นที่แสดงสีหน้าของรูปปั้นนั้นว่ามีความรู้สึกอย่างไร คือรูปปั้นคนกำลังเล่นหมากรุก และมีรูปปั้นของพระมหากษัตริย์ในพระบรมราชจังกรีวงศ์
บริเวณชั้น 2 เป็นบริเวณของห้องครูเพลงไทย ครูเอื้อ สุนทรสนาน ผู้ก่อตั้งวงสุนทราภรณ์ ครูไพบูลย์ บุตรขัน ครูเพลงลูกทุ่งไทย และมีรูปปั้นการเล่นของเด็กไทย ซึ่งเป็นการให้ความรู้ด้านการแต่งกาย ทรงผมนสมัยนั้น
2. พิพิธภัณฑ์สถานเครื่องถ้วยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
เป็นศูนย์ทรัพยากรการเรียนรู้เช่นกัน มีทั้งสถานที่ บุคลากรมาให้ความรู้ต่างๆ มีการจัดการอย่างเป็นระบบ
พิพิธภัณฑ์สถานเครื่องถ้วยเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตั้งอยู่ในมหาวิทยาลัยกรุงเทพ จ.ปทุมธานี สร้างเป็นอาคารอยู่ใต้ดิน ซึ่งเปรียบเสมือนเตาเผา ภายในพิพิธภัณฑ์จัดแสดงเกี่ยวกับเครื่องถ้วยต่าง ๆ ได้แก่ เครื่องถ้วยโบราณที่ผลิตในประเทศไทย เครื่องถ้วยสมัยก่อนประวัติศาสตร์ เครื่องถ้วยที่เป็นสินค้ออกของไทยและประเทศต่าง ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่ง อาจารย์สุรัตน์ โอสถานุเคราะห์ ผู้ก่อตั้งมหาวิทยาลัยกรุงเทพได้กรุณามอบศิลปะโบราณวัตถุกว่า 2,000 รายการ เพื่อใช้ในการจัดแสดงภายในพิพิธภัณฑ์
จุดหนึ่งที่น่าสนใจก็คือ จัดแสดงให้ผู้เข้าชมทราบถึงวิธีการศึกษาเครื่องถ้วยโบราณจากลักษณะ ของเนื้อดิน และน้ำเคลือบ ดังนั้นเฉพาะเครื่องถ้วยโบราณที่อยู่ในตู้นี้มีช่องกระจกให้ผู้ชมสามารถเอามือเข้าไปสัมผัสและลองยกได้
3. ชุมชนเวียงป่าเป้า จ.เชียงราย
เป็นเพียงแค่แหล่งทรัพยากรการเรียนรู้เท่านั้น เพราะไม่มีการจัดการที่เป็นสัดส่วน ไม่มีบุคลากรมาให้คำแนะนำให้ความรู้ มีเพียงสถานที่ที่มีหลักฐานเกี่ยวกับเตาเผาโบราณ และยังมีเศษของถ้วยชามดินเผาตกอยู่กระจัดกระจายเป็นบริเวณกว้าง
